Hiszpania

Półwysep Iberyjski był zamieszkany już w epoce kamienia. O starym osadnictwie świadczą m.in. malowidła naskalne sprzed 25 000-10 000 lat w grocie Altamira w Górach Kantabryjskich. Później na tereny południowo-wschodnie przybyli Iberowie, a przeważającą część Mesety i obszary północno-zachodnie zasiedlili Celtowie. Około 1100 roku p.n.e. na wschód Hiszpanii dotarli Fenicjanie, a potem Grecy. W III wieku p.n.e. tereny zostały skolonizowane przez Kartagińczyków, a następnie przez Rzymian, którzy w I wieku p.n.e. władali już całym półwyspem. W 711 roku rozpoczęła się inwazja Arabów, którzy 45 lat później podbili ziemie hiszpańskie na południe od rzeki Duero (z wyjątkiem Asturii) i założyli w Kordowie emirat, przekształcony po prawie dwustu latach w kalifat. Między IX a XII wiekiem Hiszpania była centrum sztuki islamu. Na północy istniały małe królestwa chrześcijańskie, które od VIII wieku próbowały wyprzeć Arabów z półwyspu, co zostało uwieńczone sukcesem w końcu XV wieku. Między XIII a XIV wiekiem istniały w Hiszpanii dwa państwa, utworzone z mniejszych królestw: Kastylia i Aragonia. Objęcie tronu przez Ferdynanda Aragońskiego (jako Ferdynand I Katolicki), który wcześniej poślubił Izabelę Kasty-lijską (znaną jako Izabela I Katolicka), doprowadziło do zjednoczenia dwóch państw. W roku 1492 upadła Grenada, ostatni bastion w rękach Arabów. W tym samym roku Krzysztof Kolumb odkrył Amerykę, co zapoczątkowało okres podbojów kolonialnych w XV i XVI wieku. Wkrótce Hiszpania stała się wielkim imperium, mającym posiadłości w Ameryce Środkowej i Południowej oraz w południowo-wschodniej Azji. Szczyt potęgi przypada na czasy panowania Karola I Habsburga (późniejsze go cesarza Karola V) Do posiadłości hiszpańskich doszły południowe Włochy, Niderlandy i Burgundia. Świetność tronu pomnożył jeszcze Filip II, który poprzez małżeństwo został również królem Portugalii - tym samym Hiszpania stała się najrozleglejszym państwem na świecie. W następnych stuleciach powoli traciła jednak swoje terytorialne zdobycze. Europejskie posiadłości przepadły na rzecz państw zwycięskich w wojnie (między Francją Anglią i Austrią) sukcesję hiszpańską w latach 1700-1714. Władzę objął Filip V z dynastii Burbonów, wnuk króla Francji Ludwika XIV. W roku 1808 Napoleon osadził na tronie hiszpańskim swego brata Józefa Bonaparte. Korzystając z pomocy Anglików, Hiszpanie wyparli Francuzów sześć lat później i przywrócili monarchię hiszpańskich Burbonów. W wyniku ruchów narodowowyzwoleńczych Hiszpania do roku 1826 utraciła większość zamorskich posiadłości, a po przegranej wojnie hiszpańsko-amerykańskiej w latach 1896-1898 Kubę, Puerto Rico i Filipiny. W czasie obu wojen światowych zachowała neutralność. W latach trzydziestych XX wieku trwały walki o władzę pomiędzy lewicą i prawicą. W roku 1936 zwyciężył w wyborach lewicowy Front Ludowy. W odpowiedzi na to generał Francisco Franco przejął władzę. Po zwycięskiej dla niego wojnie domowej rozpoczął się okres dyktatury Franco, zakończony wraz ze śmiercią dyktatora w roku 1975. W tym roku królem został panujący do dziś Juan Carlos I, który rozpoczął demokratyzację systemu politycznego. Jedenaście lat później Hiszpania stała się członkiem NATO Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.